“KSATRYA”
(DE STRIJDER)

Heer? Ik ben moe geworden en oud, en ik neig mij naar het lokkende pijpen van Uw Dood: Uw Dood, die lokt als het lied van een fluit des avonds in het verre dorp.
Maar de dorpen zijn uit elkander geslagen, Heer; de rijstvelden zijn verwoest en de wouden rooken. O hoeveel bloed is reeds vergoten en hoeveel bloed zal nog vergoten worden?
Ik stijg uit mijn wagen en ik schrik van de roode kleur der wegen. Zie, mijn zwaard is rooder dan Uw zon, die bloedend ondergaat en weenend opgaat over Uw aarde; mijn pijlen zijn versleten en mijn kris is gebroken.
Ik heb mij neergezet op den grond e raak de aarde aan met mijn voorhoofd; ik buig mij smeekend voor U in het stof der wegen, bruin gekleurd door zooveel geronnen bloed.