Tusschenspel

“GOENOENGAN”
(DE BERG)

Eén enkel, ondeelbaar oogenblik in Uw Eeuwigheid rusten de wayang-beelden in Uwe handen, o Heer!
Van het witte scherm zijn de schaduwen der helden en demonen verdwenen.
De fijne sierlijk gesneden figuren liggen zielloos aan Uw voeten; het onstuimige paard, dat voortjoeg als een storm van passie, is een dood ding geworden.
De ksatrya heeft zijn spel gestaakt; het bezielde rhythme zijner slanke armen is verstard tot een hulpeloos gebaar.

De demon zwijgt; zijn meesleepende opstandigheid is gebroken; de hartstocht van zijn geweld breekt niet meer uit als de roode drift der branden in het oerwoud, die de dieren en vogels verbroedert in één ontstelde vlucht.